Sportbonden willen af van het ‘ouderwetse’ scorebord langs de lijn bij sporters tot twaalf jaar.
Het bijhouden van de stand tijdens de wedstrijd blijkt af te leiden van het spelplezier en het ongedwongen meespelen. Meedoen is belangrijker dan winnen. Vooral ouders en overige supporters lijken het ingewikkeld te vinden om de spanning van de wedstrijd door de afwezige puntentelling te moeten missen.   

 

Winnen of verliezen, is dat nu echt zo belangrijk voor de jongste sporters? 
Het besluit om het scorebord van het veld te halen, brengt een behoorlijke discussie op gang.
Voorstanders vinden het (samen) sporten belangrijk en zijn van mening dat prestatiedruk niet thuis hoort bij sportwedstrijden voor kinderen onder de twaalf jaar. Tegenstanders zijn van mening dat kinderen moeten leren omgaan met winst en verlies. Zij zijn bang dat het uitstellen van competitie de weerbaarheid en veerkracht van kinderen niet ten goede komt.  Beiden vinden de ontwikkeling wel belangrijk en uit onderzoek blijkt nu dat persoonlijke groei en technische acties daarin veel belangrijker zijn dan winnen of verliezen.
 
Welke invloed heeft de aanwezigheid van een zichtbaar scorebord eigenlijk op het gedrag? 
Door het observeren van de spelers, de coach en de ouders tijdens wedstrijden met en zonder scorebord komt naar voren dat met scorebord: er discussies over punten ontstaan, spelhervattingen vertraging oplopen, tijdrekken wordt toegepast en dat de coaching zich meer richt op de korte termijn. Daarbij worden de ‘sterkste’ spelers vaker ingezet. De nadruk zou meer op het spel zelf en de taak en betrokkenheid van spelers moeten liggen. Overigens wordt er tijdens wedstrijden zonder scorebord de score wel bijgehouden maar buiten het zicht. Na afloop van de wedstrijd krijgen de spelers en ouders de uitslag.
 
Aanpassingen in de jeugdsport gaan natuurlijk om veel meer dan alleen het scorebord. Niet omdat presteren niet belangrijk is, maar omdat op jonge leeftijd de nadruk op het presteren leggen vaak averechts werkt. In Noorwegen weten ze dit al langer. Daar hebben ze de prestatiedruk weggehaald door voor sporters tot twaalf jaar geen ranglijsten en kampioenschappen te hanteren. De focus ligt op plezier, veelzijdig bewegen en gelijke kansen. Het resultaat is dat meer kinderen sporten en langer blijven sporten. En opvallend in Noorwegen is het grote aantal topsporters op latere leeftijd. 

Aanpassingen in deze trend zien we hier in Nederland bij bijvoorbeeld het volleybal: technieken worden meer in levels opgebouwd, teams kleiner gemaakt, nethoogtes aangepast, ballen zijn lichter en de scheidsrechter is een spelbegeleider. Met als doel dat kinderen meer succeservaringen beleven, meer beweging krijgen, zich veelzijdig ontwikkelen en meer plezier ervaren. In andere sporten zoals: handbal, voetbal, hockey en basketbal worden vergelijkbare keuzes gemaakt: geen competitiestanden meer, meerdere finales, aangepaste materialen en juiste teamverbanden. 

 Is het afschaffen van het scorebord winst? Maak als coach je eigen afweging.


................................ 
Bronnen:
Linkedin, de Volkskrant, NeVoBo